Ҳакимона
 
Зиндагӣ оинаро муҳтоҷи хокистар кунад

Худоё чунон кун саранҷоми кор. Ки ту хушнуд бошиву мо растгор
 

باغی معلق

دیده‌ام در بمبی باغ معلق چون بهشت,

با قلم توصیف آن را كی تواند کس نوشت .

 باغ سبز و  عکس آن روز و  شبان در آب سبز,

در درون آب گویا شعله مهتاب سبز .

 در لبان خوبرویان خنده حسن د‌یگر است,

جلوه این باغ هم در نازکی نازک‌تر است .

 روبه و  آهو و  فیل از نوده‌ها سبزیده‌اند,

جانوران در برگ‌ها تصویر خود را دیده‌اند .

 بافته قالین سبز از سبزه‌ها دست هنر,

بر رخ هر برگ شبنم می درخشد چون گهر,

دیده‌ام دو باغ من ,دو گنبز سبز و  كبود,

در بلندی آن یکیی و  و  آن د‌یگر در آب بود .

 ناگهان از غرب آمد کشتی بیگانگان,

گشت ویران عکس باغ سبز از این بار گران .



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

رودی گنگ

در شب تار آب رود گنگ

بود با عکس کهکشان همرنگ .

 یا به چشم تو جلوه‌گر میشد

مثل شمشیر‌های زنگالود .

 نه به رو کسی نگه سازد,

نه زی کس روی را پنه سازد .

 عصر‌ها در زمین هندوستان

گشته جاری خموش و  گوش گران .

 می‌رود سو بحر با سر خم,

گویی دارد به دوش کوه الم.

 گفتم: ای گنگ ,ازچی خاموشی,

از چی دریاصفت نمیجوشی?

سر به صحرا نهاده ی ,چونی,

یا که در غم شریك مجنونی?



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

نقل نمایند ,که از غرب تار

كرد سفر آدم بی‌ننگ و  عار .

 نام برآورد به سنگندلی,

تخم ستم كاشتن و  جاهلی .

 در دل او هیچ ندارد اثر

ناله و  فریاد پدر یا پسر,

زینت باغ و  چمن دل فریب,

روی گل و  صوت خوش عندلیب,

قصر و  بنا‌های قدیمی او ..

 شهرت دیرین عظیمی او ..

 



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 


دغ - دغه[7] او زی حد افزون بود,

از خرد آدمی بیرون بود .

 در دل او هیچ ندارد اثر

خوبی این مملکت خاك زر .

 قله خوشمنزره هندوكش,

هر قمر و  هر دره هند و‌کش .

 ابر بلند سر این کوه پیر,

لذت پرواز عقاب دلیر ..

 می‌رود از پیرهه ای كوچه باغ,

زینت آن باغ نکرده سراغ .

 می‌گذرد از بر ویرانه ها,

مدرسه  و  آبده و  خانه ها,

می گزرد او ننموده نظر,

با هیجان دل و  شوق بصر,




ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

مهمانانی مغریبی

هیج شنیدی گپ[1] صدساله را,

قصه دیرینه بنگاله را?

هیج شنیدی ,که رخ آسمان

جلوه کند لعل صفت در جهان?

هیج شنیدی تو ,که در آفتاب

آب چو سیماب خورد پیچ و تاب?

هیج شنیدی تو ,که کوه بلند

در سر خود چتر کشد از پرند?

آب رود تگ - تگ یخ‌های پیر

مثل جواهر ز دل هر ادیر[2] .

 



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

 قصه ای  هندوستان

مرا روزی حکایت کرد بابا,

كه بشنو ,جان بابا ,قصه ای را:

زمانی : بود بیرون از سمرقند

به چشم کس نمایان كلبه‌ای چند .

 در آن منزل ,که دور از دیگران بود,

مخو‌ها را جدایی یک مکان بود .

 نمی افتاد آن‌ها را گزاری

نه از یاری ,نه از خویش و  تباری



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

میرزا ترسون زاده شاعر معاصر تاجیک 1911 - 1977

قصّه هندوستان

چون نهادم پای خود را بر سر خاک وطن,

بار‌ها بوسیدم از رخساره پاک وطن .

 مدتی بودم اگر چه دور ,اما یاد ان

میوزانیدم به سر باد فرحناك وطن .

خویش را می‌بینم اکنون باز در آغوش او,

باز می‌خوانم سرود تازه‌ای در گوش او,

باز می گیریم نفس من از هوای بی غبار,

باز می نوشم من آب از چشمه پر‌جوش او



ادامه مطلب

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

Ҷони ширин ин қадар ҷангам макун,

Ин қадар беҳуда дилтангам макун.

Гашта-гашта дар сафар боз омадам,

Боз дар наздат ба парвоз омадам,



Идома

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 

Мирзо Турсунзода (2 май 1911 - 24 сентябри 1977) -- Қаҳрамони Тоҷикистон, шоири халқӣ, арбоби ҷамъиятиву сиёсӣ, раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, Шоири халқии Тоҷикистон (1961), академики АИ ҶШС Тоҷикистон (1951), Қаҳрамони меҳнати сотсиалистӣ (1967). Раиси Кумитаи якдилии халқҳои Осиё ва Африқо. Барандаи Ҷоизаи байналмилалии ба номи Неҳру, Ҷоизаи давлатии СССР (ИҶШС) ва Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ.



Идома

Мавзӯъ: Мирзо Турсунзода، 
.: Weblog Themes By Pichak :.


  • Тамомии ҳуқуқи ин сомона маҳфуз аст. Копи кардан аз он бо зикри donish.mihanblog.com/ манъ намебошад. | Тарроҳӣ: Ҳакимона

  • Роҳи веблог | Тактоз блог
  • شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic